Ee ?

Ee napıyoruz? Devam mı sevmeye- sevilmeye, sevmeye-sevilmemeye? Kabul edilip edilmemeye? Nasıl bi duygu kabul edilmek? Herkes mutluyken mutlu olmak? Benim sevgim kabul edilmedi biliyo musunuz.. Bir aradayken belki hiç mutlu olamıycaz belki hiç bir araya gelemicez. Saçmalık aslında değil mi? İnsan birini seçtiyse iyisiyle kötüsüyle bunu yaşamak için seçmiştir değil mi? Neden izin verilmez? İzin verilenler hep iyi şeyler mi yaşarlar? İnsanın kendini, sevdiğini anlatması ne kadar zormuş. Dinlenilmemek ne zor.. Hiç olmayacak gibi görünen bi hikaye nasıl gerçekleşir ki? Kafalar karışık sizin anlayacağınız :) varsa bi çare kulağıma fısıldansın istiyorum. Bir an önce mutluluk rüzgarları essin hayatımda. Sevdiğin insanla birbirleri için mücadele eden insanları daha iyi anlıyorum şuan. Zor ve fazlaca yorucu.. Akıl sağlığını zorlayan şeylermiş bunlar. Güçlü durmaksa sevdiğinle mümkün sadece..

Aileme.

Sevgili ailem,

Daha çok ders çalışsaydım daha mı kıymetli olurdum gözünüzde? Evet :) ağzınızdan çıkan cümle bu çünkü. Belki tercihlerimi daha çabuk kabul ederdiniz. Daha çok önemserdiniz. Karşısınıza geçip sürekli "ben çocuk değilim, ben aptal değilim(!)" diyesim var. Bende görüp hissedebiliyorum biliyo musunuz? Bende insanım. Görün benim duygularımı önemseyin, söylediklerimi duyun. Çaresizim. Sizin değer yargılarınız yüzünden çaresizim. Hareket edemiyorum kıpırdayamıyorum yerimden. Bana alan verin. Kendimi anlatacağım mutlu olacağım bir alan. Ders çalıştığı için sizin her dediğinizi yaptığı için daha çok bir evladınız var evet. Ama bende buyum işte. Beni ben olduğum için sevin, fikirlerime önem verin. Şöyle bi düşünüyorum da hayatım sizi özlemekle geçmiş. Küçüklüğümden beri hemde. Belki de hep kararları küçük aklımla ben verdim. Annem fikir söylemedi yaptırım yapmaya çalıştı hep. Kendi aklına göre olsun kendi istediği gibi ders çalışılsın. Babam yarısında yoktu galiba sonrasında da saldı gitti beni. Şimdi de hayatımın en büyük kararında seçim hakları en çok onlara ait. Bana değil. Bu çok zor. Mutsuz olacaksam da benim seçimimle olsun. Her şey ders değil her şey her dediğinizi yapmak değil ki. Umarım ders ilerde yaşlandığınızda da evladınıza ihtiyacınız olduğunda da işinize yarar ve evladınızı yanınızda bulursunuz. O gün geldiğinde tek bir kişi olmaz umarım yanınızda. 

Çok sevmek!

Nedir çok sevmek? Nasıl bi'şeydir? Sağlam mı durmaktır? Herkese her şeye.. Tam yıldım derken toparlanmak mıdır? Vazgeçmemek midir? Çok özlemek mi? Nedir çok sevmek? Daha önce hissetmediğimiz şeyler hissetmek, düşünmediğimiz aklımızın ucundan geçmeyenleri düşünmek, yapamam dediğimiz her şeyi yapma gücünü kendinde bulmak galiba. En azından benim hissettiklerim bunlar. Daha güçlü ve daha güçsüz olduğum bir an olmamıştı daha önce. Kendi hislerinin yaptırabileceklerini düşünürken karşındaki insanın hislerinin yaptırabildiklerini, yaptırabileceklerini görmek bir başkaymış. Kalp denilen şey sevdiği zaman çok farklıymış. Kimse anlamazken tek seni anlayanın sevdiğinin olduğu haliymiş. Güzelmiş sevmek.. ve çok sevilmek. Çok çok sevilmek hemde. Aklın almadığı yüreğe sığdıramadığınmış. İyi ki varmış sevmek.

Sevdim sadece..

Ne garip değil mi hayat? Normalde sözlerle kendimi anlatabiliyorum derken etrafımda kendimi anlatacak birini bulamadığımı anladığım için açtım bu bloğu. İnsan her zaman birini yanında bulacağını zannediyormuş seni sürekli anlayabilen birini. Ama öyle olmadı bu defa. Kafamı çevirip işin işinden çıkamadığımı söylediğimde kimse bana istediğini yap demedi. Herkes toplumun genel cevabı olan şeyleri söyledi. Kimse demedi ki bu da insan, duyguları var düşünceleri var. Hı ne mi oldu bu kadar ? Sadece çok sevdim.. ve kimse buna saygı göstermedi. Herkes yaptırım uygulamaya çalıştı. Ailemde dahil. Hatta en başta ailem. Görüp görebileceğim en büyük ön yargıyı onlar yaptı. Ne yapacağımı bilemedim çok uzun bi zaman. Ailem mi sevdiğim mi diye. Çünkü yok saymaktan bahsettiler. Vicdanımı kullanmaya çalıştılar. Bir ara başardılar da vazgeçtim sevdiğimden ama o benden vazgeçmedi. Bende ondan vazgeçmemeye karar verdim. Kararımdan pişman değilim. Bunca insan yanımda yokken o vardı benim yanımda. Hala da var. Ailemden hala vazgeçmedim vazgeçmemde. Hepsini bir arada istiyorum sadece. Üzüntüyü de sevinci de hep birlikte yaşamak istiyorum. Sonu belki çok kötü olacak belki çok iyi olacak ama benim verdiğim kararlarla benim sevdiğim insanla olacak. Kimsenin ailesi kötü olunsun istemez evet ama saygı da göstermek gerekmez mi? Haksız mıyım ki ben ?  Mümkün değil mi sevdiğimle ailemin bir arada olması? Hep birlikte mutlu olmak? Sevdiğim kimseden vazgeçmiyorum ben sadece hepsini bir arada tutmaya çalışıyorum. Rabbim yardımcım olsun.