Sevdim sadece..

Ne garip değil mi hayat? Normalde sözlerle kendimi anlatabiliyorum derken etrafımda kendimi anlatacak birini bulamadığımı anladığım için açtım bu bloğu. İnsan her zaman birini yanında bulacağını zannediyormuş seni sürekli anlayabilen birini. Ama öyle olmadı bu defa. Kafamı çevirip işin işinden çıkamadığımı söylediğimde kimse bana istediğini yap demedi. Herkes toplumun genel cevabı olan şeyleri söyledi. Kimse demedi ki bu da insan, duyguları var düşünceleri var. Hı ne mi oldu bu kadar ? Sadece çok sevdim.. ve kimse buna saygı göstermedi. Herkes yaptırım uygulamaya çalıştı. Ailemde dahil. Hatta en başta ailem. Görüp görebileceğim en büyük ön yargıyı onlar yaptı. Ne yapacağımı bilemedim çok uzun bi zaman. Ailem mi sevdiğim mi diye. Çünkü yok saymaktan bahsettiler. Vicdanımı kullanmaya çalıştılar. Bir ara başardılar da vazgeçtim sevdiğimden ama o benden vazgeçmedi. Bende ondan vazgeçmemeye karar verdim. Kararımdan pişman değilim. Bunca insan yanımda yokken o vardı benim yanımda. Hala da var. Ailemden hala vazgeçmedim vazgeçmemde. Hepsini bir arada istiyorum sadece. Üzüntüyü de sevinci de hep birlikte yaşamak istiyorum. Sonu belki çok kötü olacak belki çok iyi olacak ama benim verdiğim kararlarla benim sevdiğim insanla olacak. Kimsenin ailesi kötü olunsun istemez evet ama saygı da göstermek gerekmez mi? Haksız mıyım ki ben ?  Mümkün değil mi sevdiğimle ailemin bir arada olması? Hep birlikte mutlu olmak? Sevdiğim kimseden vazgeçmiyorum ben sadece hepsini bir arada tutmaya çalışıyorum. Rabbim yardımcım olsun.