Aileme.

Sevgili ailem,

Daha çok ders çalışsaydım daha mı kıymetli olurdum gözünüzde? Evet :) ağzınızdan çıkan cümle bu çünkü. Belki tercihlerimi daha çabuk kabul ederdiniz. Daha çok önemserdiniz. Karşısınıza geçip sürekli "ben çocuk değilim, ben aptal değilim(!)" diyesim var. Bende görüp hissedebiliyorum biliyo musunuz? Bende insanım. Görün benim duygularımı önemseyin, söylediklerimi duyun. Çaresizim. Sizin değer yargılarınız yüzünden çaresizim. Hareket edemiyorum kıpırdayamıyorum yerimden. Bana alan verin. Kendimi anlatacağım mutlu olacağım bir alan. Ders çalıştığı için sizin her dediğinizi yaptığı için daha çok bir evladınız var evet. Ama bende buyum işte. Beni ben olduğum için sevin, fikirlerime önem verin. Şöyle bi düşünüyorum da hayatım sizi özlemekle geçmiş. Küçüklüğümden beri hemde. Belki de hep kararları küçük aklımla ben verdim. Annem fikir söylemedi yaptırım yapmaya çalıştı hep. Kendi aklına göre olsun kendi istediği gibi ders çalışılsın. Babam yarısında yoktu galiba sonrasında da saldı gitti beni. Şimdi de hayatımın en büyük kararında seçim hakları en çok onlara ait. Bana değil. Bu çok zor. Mutsuz olacaksam da benim seçimimle olsun. Her şey ders değil her şey her dediğinizi yapmak değil ki. Umarım ders ilerde yaşlandığınızda da evladınıza ihtiyacınız olduğunda da işinize yarar ve evladınızı yanınızda bulursunuz. O gün geldiğinde tek bir kişi olmaz umarım yanınızda.